Polinukleotydy i PDRN: preparat regeneracyjny czy trend?

Polinukleotydy i PDRN coraz częściej pojawiają się w rozmowach o preparatach poprawiających jakość skóry. Ich popularność wynika z narracji o regeneracji, nawilżeniu i biostymulacji, ale te pojęcia wymagają precyzji. Przegląd z 2024 roku wskazuje, że polinukleotydy były badane w kontekście tekstury skóry, zmarszczek, wyglądu twarzy, blizn i innych zastosowań estetycznych [1]. Jednocześnie autorzy podkreślali potrzebę dalszych badań nad optymalnym użyciem i skutecznością [1]. To dobry przykład preparatu, o którym warto mówić językiem dowodów, a nie entuzjazmu.

Systematyczny przegląd z 2025 roku sugeruje, że iniekcje polinukleotydów mogą poprawiać wybrane parametry skóry, takie jak zmarszczki, tekstura i elastyczność [2]. Nie oznacza to jednak, że każdy produkt z tej grupy ma identyczny skład, sposób działania i poziom udokumentowania. Znaczenie mają masa cząsteczkowa, technologia oczyszczania, stężenie, forma podania, status regulacyjny i instrukcja używania. Preparat regeneracyjny nie powinien być oceniany wyłącznie po nazwie handlowej. W praktyce gabinetowej potrzebne są karta produktu, wskazania, przeciwwskazania i protokół postępowania.

Warto odróżnić polinukleotydy od klasycznych wypełniaczy wolumetrycznych. Wypełniacz usieciowany na bazie kwasu hialuronowego zwykle daje efekt mechanicznego uzupełnienia objętości, natomiast skin boostery i preparaty biostymulujące są częściej opisywane jako produkty wpływające na jakość skóry [3]. To różnica ważna dla oczekiwań pacjenta. Osoba oczekująca zmiany konturu żuchwy może potrzebować innego rozwiązania niż osoba z cienką, odwodnioną skórą szyi. Jakość skóry i objętość to dwa różne cele estetyczne.

PDRN i polinukleotydy bywają używane zamiennie w komunikacji marketingowej, ale prace przeglądowe zwracają uwagę na różnice definicyjne i molekularne między tymi pojęciami [4]. To ma znaczenie, ponieważ nieprecyzyjny język może prowadzić do błędnych oczekiwań wobec preparatu. Pacjent powinien wiedzieć, czy zabieg ma działać nawilżająco, wspierająco, biostymulująco, czy też ma dawać efekt objętościowy. Powinien też znać możliwe reakcje miejscowe, liczbę sesji i ograniczenia danych klinicznych. Decyzja o zastosowaniu preparatu powinna wynikać z konsultacji, kwalifikacji i transparentnego omówienia produktu.

Źródła:

[1] Lee KWA, Chan KWL, Lee A, Lee CH, Wan J, Wong S, Yi KH. Polynucleotides in Aesthetic Medicine: A Review of Current Practices and Perceived Effectiveness. Int J Mol Sci. 2024;25(15):8224. doi:10.3390/ijms25158224. PMID:39125793.

[2] Lampridou S, Bassett S, Cavallini M, Christopoulos G. The Effectiveness of Polynucleotides in Esthetic Medicine: A Systematic Review. J Cosmet Dermatol. 2025;24(2):e16721. doi:10.1111/jocd.16721. PMID:39645667.

[3] Rho NK, Kim HS, Kim SY, Lee W. Injectable “Skin Boosters” in Aging Skin Rejuvenation: A Current Overview. Arch Plast Surg. 2024;51(6):528–541. doi:10.1055/a-2366-3436. PMID:39544509.

[4] Marques C, Porcello A, Cerrano M, Hadjab F, Chemali M, Lourenço K, et al. From Polydeoxyribonucleotides (PDRNs) to Polynucleotides (PNs): Bridging the Gap Between Scientific Definitions, Molecular Insights, and Clinical Applications of Multifunctional Biomolecules. Biomolecules. 2025;15(1):148. doi:10.3390/biom15010148. PMID:39858543.