Skrzywienie prącia: estetyka czy choroba Peyroniego?

Skrzywienie prącia może być przez pacjenta odbierane jako problem estetyczny, ale często ma również znaczenie funkcjonalne i psychoseksualne. Może dotyczyć wrodzonej krzywizny albo choroby Peyroniego, czyli nabytego schorzenia związanego z włóknieniem osłonki białawej prącia. Objawy mogą obejmować ból przy erekcji, wyczuwalną płytkę, pogłębiającą się deformację, skrócenie, trudność we współżyciu lub zaburzenia erekcji [1]. Dlatego nie należy zaczynać od pytania, jak „wyprostować wygląd”, tylko od ustalenia przyczyny. Urologia estetyczna nie może oddzielać wyglądu od funkcji seksualnej.

Wytyczne EAU wskazują, że ocena pacjenta powinna obejmować wywiad medyczny i seksualny, czas trwania objawów, ból, deformację, trudność w penetracji oraz funkcję erekcyjną [2]. Znaczenie ma także badanie palpacyjne, ocena długości prącia, stopnia skrzywienia i ewentualnych chorób towarzyszących, takich jak przykurcz Dupuytrena [2]. Stabilizacja choroby, rozumiana między innymi jako ustąpienie bólu i brak progresji skrzywienia przez kilka miesięcy, wpływa na wybór terapii [2]. To ważne, bo aktywna faza choroby i faza stabilna wymagają innego myślenia. Nie każdy moment jest właściwy na zabieg korekcyjny.

Leczenie niechirurgiczne choroby Peyroniego jest obszarem, w którym wiele metod ma ograniczone lub niejednoznaczne dowody. Przegląd Cochrane z 2023 roku oceniał terapie niechirurgiczne i wskazywał, że dla części interwencji pewność dowodów pozostaje ograniczona [3]. W praktyce omawia się między innymi leczenie bólu, terapię trakcyjną, iniekcje dopłytkowe i wybrane procedury wspomagające. Kolagenaza Clostridium histolyticum była oceniana w stabilnej fazie choroby, ale jej dostępność i status regulacyjny różnią się między rynkami [2]. Pacjent powinien usłyszeć nie tylko o opcjach, ale też o sile dowodów i ograniczeniach.

Zabieg chirurgiczny może być rozważany u wybranych pacjentów, zwykle przy stabilnej deformacji i istotnym wpływie na współżycie. Dobór techniki zależy od stopnia skrzywienia, długości prącia, jakości erekcji, obecności zwapnień i oczekiwań pacjenta. U części mężczyzn najważniejsze będzie zmniejszenie bólu, u innych poprawa funkcji, a u kolejnych także aspekt estetyczny. Konsultacja powinna obejmować realistyczne omówienie możliwego skrócenia, ryzyka zaburzeń erekcji, czucia i potrzeby dalszego leczenia. Skrzywienie prącia to temat dla urologa, nie dla szybkiej korekty estetycznej.

Źródła:

[1] Nehra A, Alterowitz R, Culkin DJ, Faraday MM, Hakim LS, Heidelbaugh JJ, et al. Peyronie’s Disease: AUA Guideline. J Urol. 2015;194(3):745–753. doi:10.1016/j.juro.2015.05.098. PMID:26066402.

[2] European Association of Urology. EAU Guidelines on Sexual and Reproductive Health: Penile Curvature. EAU Guidelines Office; aktualna wersja online.

[3] Rosenberg JE, Ergun O, Hwang EC, Risk MC, Jung JH, Edwards ME, Blair Y, Dahm P. Non-surgical therapies for Peyronie’s disease. Cochrane Database Syst Rev. 2023;7(7):CD012206. doi:10.1002/14651858.CD012206.pub2. PMID:37490423.

[4] Hayat S, Brunckhorst O, Alnajjar HM, Cakir OO, Muneer A, Ahmed K. A systematic review of non-surgical management in Peyronie’s disease. Int J Impot Res. 2023;35(6):523–532. doi:10.1038/s41443-022-00633-w. PMID:36289392.